21
Nov
08

marokkanen en de statistiek

Homogeweld: wél vaak Marokkanen Onder deze kop publiceert De Volkskrant een artikel over een onderzoek naar de etnische achtergrond van het geweld tegen homo’s in de hoofdstad.

Marokkanen zijn in Amsterdam oververtegenwoordigd onder de geweldplegers tegen homoseksuelen.

Je moet echter heel goed lezen om het addertje onder het gras te ontdekken:

Vrijwel alle daders – en dat geldt voor alle etnische groepen – zijn slecht opgeleid en afkomstig uit probleemgezinnen.

Een kort zinnetje in het artikel dat al aangeeft waar het probleem ligt. Het mag bekend worden verondersteld dat jongeren met een Marokkaanse achtergrond veel vaker “slecht opgeleid” en “afkomstig zijn uit probleemgezinnen”. Daaruit zou een relatieve oververtegenwoordiging in alle geweldsdelicten – en niet alleen tegenover homo’s – kunnen voortvloeien. Denk hierbij aan de Amsterdamse probleemwijken. De blanke jongeren die (nog) in of dichtbij de grachtengordel wonen komen niet uit probleemgezinnen – althans in financieel opzicht in elk geval niet – en zullen in geweldsdelicten dus wel relatief ondervertegenwoordigd zijn. Voordat er ook maar ooit over Marokkaanse straatjongens werd gesproken was al lang bekend dat de sociaal-economische achtergrond van de daders een belangrijke rol speelt. In ieder geval is de pakkans groter.
Onderzoek naar de etnische achtergrond moet zeer kritisch bekeken worden. Statistiek zit iets ingewikkelder in elkaar dan men op het eerste gezicht zou kunnen denken en geeft absoluut geen antwoord op de vragen over het waarom.
De ‘focusgroepsgesprekken’ die met verschillende groepen jongeren zijn gevoerd zouden dat inzicht wel kunnen geven, maar daarover niets in het artikel in de Volkskrant.

Advertenties

3 Responses to “marokkanen en de statistiek”


  1. november 23, 2008 om 4:26 pm

    Een ouderavond over bespreekbaarheid van homoseksualiteit bij Assadaaka

    Vereniging Assadaaka en COC Amsterdam organiseren i.s.m. Stadsdeel Zeeburg op 7 december a.s. een ouderavond over bespreekbaarheid van homoseksualiteit. Doel is om over het probleem van seksuele diversiteit te praten. Hoe kunnen wij deze situatie verbeteren?
    ‘hshuma’ = schaamte
    Praten over homoseksualiteit
    Datum: 7 december 2008
    Begin 19:00 uur – Einde 22:00
    Waar: Buurthuis De Meevaart
    Balistraat 48a, Zeeburg, Amsterdam

    Ouders uw aanwezigheid en denkwijze is heel belangrijk.

    Voor deze bijeenkomst worden een aantal gastsprekers uitgenodigd o.a. het jongerenwerk voor Amsterdamse jongeren en Laurens Buijs, onderzoeker van UvA naar de motieven van daders voor anti-homoseksueel geweld. Zij vertellen over hun ervaringen met Amsterdamse jongeren en het omgaan van diverse samenlevingsgroepen met elkaar.

    In de bijlage treft u een uitgebreide uitnodiging op zondag 7 december.

    Ook veiligheidscoördinatoren van scholen in Zeeburg, buurtmanagers, welzijnswerkers, buurtopbouwwerkers, jongerenwerkers, kaderleden, bestuursleden, managers en experts van maatschappelijke organisaties, actieve buurtvrijwilligers en stadsdeelmedewerkers worden allen uitgenodigd hierin te participeren.

    Aan de hand van duidelijke voorbeelden en casussen wordt gesproken over de problematiek. Gekeken wordt wie welke rol in het aanpakken van problemen kan vervullen. Uit de gemeenschappelijk vastgelegde aanbevelingen kunnen gezamenlijke afspraken worden gemaakt, waarbij duidelijk wordt wat daarin ieders verantwoordelijkheid is.

    Doel is om een netwerk van probleem aanpakkers te creëren

    Over seksualiteit spreken is bij veel moslims vaak een taboe; het is ‘hshuma’, schaamte. Dit terwijl het een onderwerp is dat bij veel moslims leeft. Hierdoor ontstaan vaak misverstanden onder jongeren over wat homoseksualiteit inhoudt. In een enkel geval leidt dit tot volledige afwijzing van homoseksuelen en zelfs tot fysiek geweld.

    Wij hopen velen van u te ontvangen.

    Voor meer informatie en aanmelding:
    Assadaaka, Ahmed El Mesri telefoon: 0610112691 of assadaaka@gmail.com
    COC Amsterdam info@cocamsterdam.nl telefoon: 020 6263087

    Namens Assadaaka
    Ahmed El Mesri, voorzitter
    en
    Namens COC Amsterdam
    Dennis Boutkan, Voorzitter

    Participerende organisaties zijn:
    Comité Onze Hoop, komt op voor migranten met een handicap of chronische ziekte en NOMA Nederlandse Ouderen bond Migranten Actief


    Multiculturele vereniging Assadaaka
    Deze vereniging zet zich al jaren in voor participatie, integratie en sociale cohesie.
    http://www.vriendschapassadaaka.web-log.nl
    http://www.comiteonzehoop.web-log.nl

    Routebeschrijving naar Balistraat 48a: Buurthuis de Meevaart ligt 4 minuten lopen van het Muiderpoort Station, te bereiken met de trein, tram 3 en de bussen 15; 22; 37; 40 en 41. Bij de uitgang aan de Insulindeweg loopt U naar links de Celebesstraat in langs het spoor. De derde straat rechts is de Balistraat.

  2. maart 17, 2013 om 4:03 pm

    Lezing bij de bijeenkomst ‘Jezelf kunnen zijn in de Indische Buurt’, 15 maart 2013.

    Motto: ‘Het beste advies dat je als ouder aan je kind kunt geven is:
    Wees wie je bent,
    Wees jezelf!’
    (Whoopi Goldberg)

    Goedenavond en een hartelijk welkom aan alle aanwezigen op deze bijeenkomst!

    Het thema van vanavond is het bespreekbaar maken van taboes over seksuele diversiteit, als vervolg op het trainingsweekend van 5 en 6 oktober vorig jaar. Dat trainingsweekend had hetzelfde thema.
    Op 25 januari jl. hadden wij eenzelfde bijeenkomst, getiteld: Jezelf kunnen zijn in Oost. En vandaag dus Jezelf kunnen zijn in de Indische Buurt. Misschien heeft u hierover gelezen in de vooraankondiging.
    Wij kijken ook met veel belangstelling uit naar de werkconferentie van het Stadsdeel op 4 april a.s. over het bespreekbaar maken van seksuele diversiteit in het kader van het anti-discriminatiebeleid in Oost. Deze conferentie sluit aan bij waar wij zelf en andere buurtonrganisaties al geruimte tijd mee bezig zijn en wij voelen ons hierin dan ook ondersteund door het Stadsdeel.

    De bijeenkomst van vanavond is georganiseerd door Assadaaka Community, door stichting De Bloem, intercultureel ontmoetingscentrum voor vrouwen in Oost, en door stichting Sadhna.
    Ik ben Ahmed El Mesri, oprichter en voorzitter van de Assadaaka Community.
    Wij, als organisatoren van deze avond, vinden het belangrijk dat er over seksualiteit in het algemeen en seksuele diversiteit in het bijzonder gesproken wordt. Daarom hebben wij de krachten gebundeld en een doel geformuleerd, waaraan wij vanaf nu verder willen gaan werken.

    Wij merken namelijk voortdurend in onze werkzaamheden dat het praten over seksualiteit nog steeds een taboe is. Voor Nederlanders is het vaak al moeilijk om erover te praten, voor migranten geldt dit mogelijk in nog sterkere mate. De culturele en vaak ook religieuze achtergrond bepaalt de kijk op seksualiteit in hoge mate.
    De traditionele kijk op seksualiteit is nog altijd dat een man en een vrouw met elkaar trouwen en vervolgens samen kinderen krijgen en opvoeden. Maar de wereld is heel divers en zoals het huwelijk al lang niet meer de enige vorm is waarbinnen mensen samen een leven opzetten en leiden, zo geldt ook dat seksualiteit niet uitsluitend is voorbehouden aan en binnen het huwelijk tussen een man en een vrouw.
    Dat is op zich al moeilijk genoeg. Heel veel mensen hebben het hier nog steeds moeilijk mee, ondanks tientallen jaren van emancipatie, discussie, informatieverstrekking, wetenschappelijke studies en wat er allemaal nog meer is gedaan om het onderwerp uit de taboesfeer te halen en te integreren in onze denkwijze als Nederlandse samenleving. Nog steeds beschouwen heel veel mensen alles wat afwijkt van de norm als taboe. Er wordt niet over gepraat en zelfs wanneer iemand de moed heeft om het ter sprake te brengen, dan wordt het nog vaak verder doodgezwegen.

    Dat er door veel mensen met afkeuring wordt gekeken naar andere vormen van seksualiteit komt ook voort uit angst. De angst voor het onbekende, voor het ‘anders’ zijn van de ander. Want als ‘ik’ erken dat ‘jij’ ànders bent, dan schokt dat mijn beeld van de werkelijkheid, van hoe ik denk dat het hoort en hoe mij geleerd is dat het hoort te zijn. Dan gebeurt er iets in mijn hoofd: dan wil ik jou uitsluiten, buiten mij houden, want het is veel te eng om het ‘andere’ toe te laten. Zo sluiten we mensen buiten vanuit onze eigen angst.
    De waarheid is dat het ‘anders zijn’ ons maakt tot wie we als wereldbevolking
    zijn: één grote mensenmassa van allemaal heel verschillende mensen, die allemaal ten minste een aantal fundamentele dingen gemeen hebben: we zijn allemaal mensen, we willen er allemaal bij horen en we verlangen allemaal naar liefde – in welke vorm dan ook. Dat is wat ons bindt. Altijd. Overal.

    Wanneer mensen gevoelens hebben die afwijken van de norm is het al vaak moeilijk om hierover met zichzelf in het reine te komen, mede omdat ze de reacties van de omgeving vrezen. Ze moeten erkennen dat ze ‘anders’ zijn dan de rest en daarmee kunnen ze rekenen op commentaar en soms veel erger, op afkeuring en uitsluiting, soms zelfs uitsluiting door de eigen familie.
    Te denken valt aan mensen die zich aangetrokken voelen tot iemand van hun eigen geslacht, aan mensen die het gevoel hebben dat ze geboren zijn in een verkeerd lichaam , maar ook aan mensen die zich niet willen beperken tot één partner binnen het huwelijk. Of welke vormen er maar denkbaar zijn…

    Wanneer zij dan ook nog op een muur van zwijgen, van onbegrip en zelfs van rechtstreekse afwijzing en vijandigheid stuiten, dan kunnen deze mensen daarvan in grote emotionele problemen geraken, die kunnen leiden tot nog ingrijpender psychische en zelfs lichamelijke problematiek. Er zijn genoeg gevallen bekend van mensen die uiteindelijk zelfs zelfmoord hebben gepleegd omdat de druk vanuit de omgeving hen te groot was geworden. De druk van niet zichzelf kunnen zijn.

    Om deze dingen te voorkomen en te vermijden is het belangrijk dat niet alleen wij, de organisatoren, onze krachten bundelen, maar dat ook alle betrokkenen hardop durven erkennen dat er een probleem is. Hierbij kunnen we denken aan ouders, leerkrachten, religieuze instellingen en leiders, autoriteiten, medische instellingen, zelforganisaties, ja zelfs de maatschappij in het algemeen, elk met onze eigen achtergrond en onze eigen plek in de samenleving.
    Want als mensen hebben wij een verantwoordelijkheid. Niet alleen voor onszelf maar ook voor onze naasten en voor de mensen die wij op ons pad tegenkomen. De verantwoordelijkheid om ieder medemens met respect te bejegenen en in zijn eigen waarde te laten, ook als we het niet eens zijn met de wijze waarop iemand zijn of haar leven wil inrichten. Dat betekent ook dat we iemand de ruimte durven laten en gunnen om zichzelf te zijn – hoe dat er ook uitziet. En dat we binnen onze eigen kring de moed durven opbrengen om met elkaar in gesprek te gaan en te blijven.

    Seksualiteit is en blijft een hoogstpersoonlijke intieme uiting van wie we als mens zijn. Maar het is ook een ingewikkeld levensgebied binnen een samenleving en wij verwachten dan ook niet dat wij hier, op deze informatiebijeenkomst, meteen tot kant-en-klare oplossingen kunnen komen. Wel kunnen we komen tot een aantal aanbevelingen, aan de hand waarvan wij een vervolgplan kunnen uitwerken.
    Voor de discussie willen we alvast de volgende punten onder de aandacht brengen:
    • Informatieverstrekking. Wij denken dat informatieverstrekking heel belangrijk is; en gezien de gevoeligheid van het onderwerp moet er ook aandacht worden besteed aan wat die informatie over seksualiteit bij mensen teweeg kan brengen en hoe daarmee om te gaan – binnen en buiten de eigen kring, bij de opvoeding, op scholen, enzovoort;
    • Erkenning en acceptatie van seksuele diversiteit en van andere samenlevingsvormen dan het huwelijk;
    • Het tegengaan van discriminatie en van verbaal en non-verbaal geweld, b.v. tegen homo’s.
    • Het stimuleren van ouders en andere betrokkenen om seksuele diversiteit bespreekbaar te maken in een vertrouwensomgeving.

    En als ik een beetje verder fantaseer over wat wij in de toekomst kunnen betekenen, dan valt wat mij betreft te denken aan het opzetten van een trefpunt waar mensen die in hun eigen omgeving geen begrip krijgen, opgevangen kunnen worden en begeleid kunnen worden.
    Dat is natuurlijk verre toekomstmuziek en het mooiste zou zijn als dit helemaal niet nodig zal blijken omdat wij inmiddels begrip hebben gekweekt. Maar helaas is het nog steeds niet zover en is er nog veel te doen.
    Ik hoop voor nu op een vruchtbare en zinvolle bijeenkomst.

    Dank u wel.

    Lezing Ahmed El Mesri over bespreekbaar maken van taboes, 15 maart 2013.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


mijn tweets

RSS Sefke leest de krant

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

RSS Onbekende RSS-invoer

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

RSS LokaalMondiaal

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Archief

Categorieën

Het Weer

Santa Cruz de La Palma Weather


%d bloggers liken dit: